Bir fikir genellikle çok iyi bir cümle olarak başlar. Birine anlatırsınız; kulağa güçlü gelir. Hatta zihninizde ilk ekranı, logosu ve duyurusu bile hazırdır. Fakat ürün, o cümlenin güzelliğiyle ölçülmez. Bir insanın bir işi daha kolay, daha açık ya da daha güvenli yapmasına yardım ettiği anda var olmaya başlar.
Bu yüzden bir fikrin başında sormayı sevdiğim soru “Ne inşa edebiliriz?” değil, “Bu iş bugün nasıl yapılıyor?” sorusu. İnsanlar bir dosyayı üç kez mi hazırlıyor? Bilgiyi farklı yerlerden toplayıp doğruluğundan emin olamıyor mu? Bir karar vermek için gereken adımlar gereksiz yere mi çoğalıyor? Böyle sorular, gösterişli bir sunumdan daha iyi bir başlangıç noktası sunuyor.
İlk sürümün bütün ihtimalleri kapsamasına gerek yok. Hatta çoğu zaman kapsamadığında daha iyi. Tek bir kişiye, tek bir durumda, baştan sona işe yarayan küçük bir akış kurmak daha öğretici. Kullanıcının nerede durduğunu, neyi tekrar sorduğunu ve neyi atlayıp geçtiğini görmek mümkün olur. Bunlar varsayım değil, ürünün kendisinden gelen işaretlerdir.
Burada bir tuzak var: Bir işi kolaylaştırmak için başladığınız ürüne, mümkün olan her özelliği eklemek. Her yeni düğme ve her yeni seçenek biraz daha açıklama ister. Bazen gelişme, yeni bir özellik eklemek değil; karar veremediğiniz için tuttuğunuz bir özelliği kaldırmaktır.
Benim için fikirden ürüne geçişin ölçüsü şu: Birisi onu kullanıp işini tamamlayabiliyor mu ve ertesi gün aynı ihtiyaç doğduğunda yeniden açmak istiyor mu? Cevap henüz hayırsa ortada kötü bir fikir olmak zorunda değil. Belki sorun yeterince anlaşılmamıştır. Belki doğru insanla konuşulmamıştır. Belki de çözüm, düşündüğümüzden çok daha küçüktür.
İyi bir ürün yalnızca yapılmış bir şey değildir. Hangi sorunu çözdüğünü söyleyebilen ve bunu kullanan kişinin hayatında gösterebilen bir şeydir.
◆